روش های ایجاد هماهنگی در سازمان

هماهنگی را می توان به سه روش عمده در سازمان ایجاد نمود:

1. هماهنگی ناشی از سازگاری روحی: همکاری بین مدیرانی که دارای روحیات یکسان هستند و از دریافت های قلبی مشابهی در بروز پدیده ­ها برخوردارند، می تواند در بیشتر مواقع منجر به هماهنگی در سازمان شود. کاملاً بدیهی است که در بسیاری از مواقع این روش می تواند موُثر واقع شود؛ اما نمی­ توان همواره مطمئن بود که تمامی نیروی­ های سازمان با یکدیگر دارای ارتباطات قلبی مشابهی باشند و بتوانند ناخود آگاه به طور هماهنگ رفتار نمایند.  
2. هماهنگی ناشی از سازگاری رفتاری: این نوع هماهنگی درواقع هماهنگی دستوری است. تشکیل کمیته های مختلف در سازمان برای تصمیم گیری های مشترک از این دست فعالیت ها است. در هر سازمانی کمیته های مختلفی فعال هستند و در بسیاری از مواقع تصمیم ­گیری­ ها منوط به نشست های مشترک بین مدیران است.این کمیته­ ها می­ تواند در ایجاد هماهنگی مؤثر باشد؛ اما با خود کندی در تصمیم گیری و نیز زمان بر بودن عکس العمل به مسایل محیطی را به دنبال دارد.
3. هماهنگی ناشی از سازگاری استراتژیک: این روش بر هماهنگی درونی تأکید دارد. اگر بتوان بین جهت گیری های سازمان در سطح کلان و جهت گیری های مدیران درسطح وظیفه ای هماهنگی ایجاد نمود، می­توان امیدوار بود که در سازمان هماهنگی ماندگارتری ایجاد شود.در این رویکرد بدون تشکیل کمیته های متعدد نوعی هماهنگی در بین واحدها وجود دارد که مانند یک قانون عمل می کند و بدون تشکیل جلسات متعدد می توان به تصمیم گیری های هماهنگ در شرکت  امیدوار بود.